shirochan's profilechobits's spacePhotosBlogLists Tools Help

Blog


      September 16

      ปัญหาอยู่ที่หู...

       
      ปัญหาในคราวนี้คือเรื่องของหูค่ะ
      ไม่รู้จะเล่ายังงัยดีเหมือนกันค่ะ
      เอาเรื่องไปพิจารณาดีก่าค่ะ
      เรื่องแรก
      ใบห้องแลบไบโอเคม
      เพื่อน ก.:(โทรศัพท์)ฮัลโหลมิ้ม  แม่มิ้มบอกว่าส่งกระยาสารทมาให้  เดี๋ยวมิ้มแวะไปเอาที่หอด้วยนะ
      พอวางโทรศัพท์ปุ๊บ...
      นุ่น:แม่มิ้มส่งจักรยานมาให้มิ้มทำไมอ่ะ 
      เพื่อน ก.:จักรยานอะไรของแก 
      นุ่น:เอ้า  ก้อแม่มอ้มบอกว่าส่งจักรยานมาให้มิ้มไม่ใช่เหรอ
      เพื่อน ก.:ไม่ใช่  เค้าส่งกระยาสารทมาให้ย่ะ
      อึ้ก
      ------------------------------------------------------------------------------------------
      เรื่องต่อมา
      เพื่อน พ.:นุ่นๆฝากซื้อหมูปิ้งหน่อยเดะ
      นุ่น:อือ  เอาน้ำจิ้มอะไรอ่ะ
      เพื่อน พ.:น้ำจิ้มเผ็ด
      นุ่น:เหอ ร้านหมูปิ้งเค้าไม่มีน้ำจิ้มเป็ดหรอก
      (เกิดเสียงหัวเราะมหาศาล)
      เง้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
      -------------------------------------------------------------------------------------------
      จริงๆมีเรื่องทำนองนี้อีกเยอะค่ะ
      แค่พอเล่าเองก้ออายเอง
      เอาเป็นว่าแค่นี้ก่อนดีก่าค่ะ
       
       
       
       
      June 16

      สวนสัตว์ดุสิตนะฮับ

       
         เรื่องมันมีอยู่ว่าอย่างนี้จ้า
         ...
         เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาเนี่ยนะ
         basic  anatomy lab  เค้าพาออกนอกสถานที่
         ไปนู่น...สวนสัตว์ดุสิต
         ทุกคนเริงร่า  ราวกับจะได้กลับบ้าน
         555+  ก้อไม่ถึงขนาดนั้นหรอก
         แค่เราคนเดียวอ่ะนะ
         ก้อแหมมมมมมมมมมมม
         มันไม่ได้มานานแล้วนี่นา
         ก้อแอบดีใจอยู่นั่นแหละ
         ทีนี้ก้อต้องไปเดินเก็บข้อมูลสัตว์
         กะเพื่อนๆล่ะฮับ
         เดินดูนั่นดูนี่  ทั้งในขอบเขตงาน  และนอกขอบเขตงาน
         โดยมีอาจารย๋อักษรย่อ จ.เป็นผู้ร่วมทาง
         และแอบพาดูนอกลู่นอกทางฮับ
         เราทำmammmal  แต่ชอบพาแวะดูreptile
         เห็นอาจารย์จ.ท่านหายไปเพราะเห็นว่าสนใจเค้าให้อาหารงูด้วยหนูเป็นๆ
         เราก้อนึกว่าอยากอุทิศตัวเป็นอาหารงูดู
         เลยทิ้งซะเลย
         แต่อนิจจา  ยังอุตส่าห์เดินตามมาจนทัน
         เห็นตัวป้อมๆแต่ก้อแคล่องแคล่วเหมือนกันนะฮับเนี่ย
         ยกนิ้วให้เลยฮับ
         เมื่อเราได้ท่านอาจารย์กลับมาร่วมทางอีกครั้ง
         เวลาก้อร่อยหรอทันที 
         งานนี้ต้องรีบโกยข้อมูลฮับ 
         เพราะพี่แกแอบขู่ว่ามีข้อมูลว่ามีอะไรอยู่ในกอไผ่  เอ้ยสวนสัตว์บ้าง
         ถ้าไม่ครบมีหักลบด้วยนะฮับ
         เพราะฉะนั้นจึงต้องรีบอย่างรุนแรง
         เดินกันไปเรื่อยจนถึงแถวกรงค่าง
         ที่เดินไปหน่อยก้อจะมีแพนด้าแดง
         น่ารักมากมายฮับ
         ที่หน้ากรงเค้าเขียนว่า  "lesser  panda"
         แต่ข้าพเจ้าอ่านเป็น  "lerson  panda"
         ไม่รู้ว่าเหนื่อยจนตาลาย  หรือเป็นความโง่ส่วนตัว
         ถึงได้อ่านไปอย่างนั้นฮับ
         อาจารย์จ.ท่านหัวเราะใหญ่เลยฮับ
         แล้วบอกว่า  ถ้าเจ้าตัวมาได้ยินตายแน่
         อาจารย์ไม่น่ากลัวฮับ
         แต่ถ้าเจ้าของชื่อ  Lerson  มาได้ยินเข้าคงน่ากลัว
         แต่พอนึกๆดูว่าพี่เลอเป็นหมีแพนด้าแดงเนี่ย
         เค้าคงเป็นหมีแพนด้าที่น่ากลัวนะฮับ
         เพราะอิมเมจของแพนด้าแดงมันดูร่าเริง  แล้วก้อขี้เล่น  ตัวพองๆน่ากอด
         แต่พี่เลอเนี่ยดูเหมาะที่จะเป็นหมีตัวใหญ่ๆ  ที่ชอบอยู่นิ่งๆดูลูกๆหลานๆเล่นกันมากกว่าฮับ
         แต่จะว่าไปแล้ว  เป็นต้นไม้เหมือนเดิมดีแล้วฮับ
         เพราะหมีก้ออกจะดูขี้หงุดหงิดได้ง่ายเกินไป
         เอ้า...
         ปล่อยเรื่องหมีไปเถอะนะ
         ต่อจากนี้เราก้อเดินเก็บข้อมูลสัตว์ตัวอื่นๆไปเรื่อยๆ
         โดยที่ต้องคอยหลบนกอีกาน่าเกลียด  เพราะว่ามีเพื่อนที่กลัวนกอยู่ด้วยฮับ
         แล้วตัวข้าพเจ้าเองก้อเกลียดอีกามากๆด้วย
         พอได้เวลานัดรวมที่รถ  เราก้อเลยเดินย้อนกลับทางเดิม
         แล้วก้อแวะเซเว่นด้วย
         หิวจัดจนตาลายเลยไปคว้าเอาน้ำหวาน  กะไข่ต้มสมุนไพรมากินฮะ
         อ้อ   ไปเจอพี่เลอในเซเว่นด้วยฮะ
         ไม่กล้าพูดเลยพอนึกถึงเรื่อง  lerson panda
         กลัวโดนเตะฮับ
         แต่ก้อนะ...
         พอไปถึงที่รถมี่เพื่อนๆมารออยู่ก่อนแล้วเยอะเลย
         พอมีคนถามว่าทำไมมาช้า  เราก้อโทษซะเลยฮะ
         ว่าเพราะอาจารย์ทำให้มาช้า พาเถลไถลดูงูดีนัก
         ฮี่ฮี่ฮี่
         ก่อนกลับที่ถ่ายรูปด้วยฮับ
         ตรงหน้าน้ำพุที่มีกวางยืนอยู่
         แล้วก้อขึ้นรถกลับกัน
         สนุกดีฮะ
         อยากมาอีกจัง 
         แต่ข้ออ้างกาวันที่จะมามันไม่มีฮะ
         เพราะจะอ้างวันเด็กเราก้อเด็กไม่พอ
         จะอ้างวันผู้สูงอายุมันก้อวัยไม่ถึง
         ถ้าจะหมดโอกาสแล้วฮะ
         เฮ้ออออออออออออนึกๆแล้วก้อเสียดายจังเลยน้า  
        
        
        
               
       
      May 29

      ตุ๊กตาไล่ฝน กับพ่อแมวที่ไม่ต้องขอฝนก้อมา

       
      เชื่อมั้ยว่าตั้งแต่ข้าน้อยกับมาที่บ้าน
      ฝนไม่ตกที่อำเภอสันกำแพงเลยแม้แต่หยดเดียว
      มีแต่ลม กัเมฆดำๆ
      เพราะฝนไม่ตก
      ข้าพเจ้าก้อเลยเอาแต่นอนร้อนตับแลบทั้งวัน
      แถมยังลดการเคลื่อนไหวทุกอย่าง
      วันๆทำแค่
      กิน
      นอน
      แล้วก้ออาบน้ำ
      อาบทั้งวัน
      เริ่มรู้สึกว่าจริงๆน่าจะหาอ่างใหญ่ๆมานอนแช่ทั้งวัน
      หรือไม่ก้อเปลี่ยนเตียงเป็นตู้ปลา  แล้วนอนตีโป่งมันทั้งวันไปเลยโลดดดดดดดดด
      ดีที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
      และด้วยการที่ข้าพเจ้ากลับบ้านมาแล้วเกิดเหตุการณ์ฝนหยุดตกนานติดกันทั้งอาทิตย์
      ข้าพเจ้าจึงกลายเป็นตุ๊กตาไล่ฝนโดยปริยาย
      ไม่ต้องใช่ตะไคร้
      แค่เอาไปปล่อยหน้าบ้าน  เอาผลไม้เยอะๆมาตั้ง
      เดี๋ยวตุ๊กตาไล่ฝนจะตามของกินไปเอง  ไม่ต้องใช้ธูป 
      เพราะรู้หน้าที่"ตัวกันบูด"ดี
      แต่แล้วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
      พอพ่อโทรมาบอกว่า"จะกลับบ้าน"ปุ๊บ
      มันตั้งท่าว่าฝนจะตกทันที
      พอราวๆ  5โมงเย็นโทรมาบอกว่าถึงลำปางเท่านั้นแหละ
      ฝนตกลงมา  อย่างกะฝนไล่ช้าง
      แม่บอกว่าพอพ่อกลับมาทีไร
      ฝนตกทุกที
      เอ้อ...
      ให้มันได้อย่างนั้นดิ
      ดี
      ดีมากพรุ่งนี้อุตส่าห์วางแผนเที่ยวซะดิบดี
      เป็นอย่างนี้พับทิ้งทั้งแผนแน่เลย
      เป็นอันว่าถ้าที่ไหนฝนไม่ตกจะให้ยืมเอาพ่อไปแห่ขอฝนละกัน
      เหอๆๆ
      แหง่วเซ็ง..-3-
       
       
       
      December 18

      Love is ....

      Love  is  like  a  butterfly.......
      Chase  it,  it  will  run.
      Pay  no  attention  to  it,  it  will  sit  softly  on  your  shoulder.
      ความรักก็เหมือนผีเสื้อ
      เมื่อใดที่คุณไล่ตาม...ก็จะเตลิดหนี
      เมื่อยามไม่ใส่ใจก็จะบินมาเกาะอย่างแผ่วเบาที่ไหล่ของคุณ
      October 06

      ความรักเอย...

       
            ความรักของคนสองคน
            ไม่ได้อยู่กับเงื่อนไขใดๆ
            นอกจากเงื่อนไข
            ของสิ่งที่เรียกว่า"หัวใจ"เท่านั้น
       
                                                    ช่วงเวลาที่ได้พบกัน
                                                    ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน
                                                    รักกัน
                                                    เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว
       
                                                                                          กว่าจะรู้ตัวอีกที
                                                                                          ความรัก
                                                                                          ก้อได้เข้าครอบครอง
                                                                                          พื้นที่ของหัวใจ
                                                                                          ของคนสองคนไปแล้ว
                                                                                          ...
       
                                                                                                                               ในช่วงชีวิตของคนคนหนึ่ง
                                                                                                                               การ"ได้รัก"
                                                                                                                               กับการ"ถูกรัก"
                                                                                                                               ก้อเพียงพอแล้ว
                                                                                                                               สำหรับการเก็บความทรงจำ
                                                                                                                               ที่สวยงาม
                                                                                                                                          ...
       
                                                   
                                                    
       
       
                                                                    
                                                            
       
      September 28

      รอยเท้า ความรัก และการท่องเที่ยว

      บางครั้งการที่คนเราเริ่มท่องเที่ยว
      ก้อเพียงเพราะเราต้องการความสุขของของการท่องเที่ยว 
      บางครั้งอาจการท่องเที่ยวอาจไม่เป็นอย่างที่ใจคืด
      แต่เราก้อสามารถหาเก็บความสุข และความทรงจำเล็กๆน้อยๆ
      ได้จากตามรายทาง ทำให้หัวใจชุ่มชื่นได้เหมือนกัน
      แล้วรู้มั้ยว่า
      ....
      การได้ออกไปเที่ยวพร้อมมีมือของใครสักคนคอยกุมไว้
      และทิ้งรอยเท้าไว้เคียงข้างกัน
      ทำให้หัวใจเราอบอุ่นมากแค่ไหน
      ...
      ลองดูสิ
      ลองจูงมือคนสำคัญไปเที่ยวที่ไหนซักที่นึง
      แม้วันนั้นจะร้อน คุณก้อจะบอกว่าอากาศกำลังดี
      แม้วันนั้นจะหนาว คุณจะบอกว่าอากาศอบอุ่น
      ถึงฝนจะตก คุณก้อจะบอกว่าวันนี้อากาศเย็นสบาย
      เป็นความรู้สึกอบอุ่น
      ความทรงจำดีดีที่อยากเก็บไว้นานๆ
      เมื่อวันที่เธอไม่อยู่
      เราจะได้ไม่เหงา
      ...
       
       
       
           
      September 24

      สิ่งดีดีที่เรียกว่ารัก...

      หลายๆครั้งที่เราต้องยอมรับกับตัวเองว่า "ความรัก"
      ทำให้เรารับรู้รอยอุ่นของหยาดน้ำตา ทำให้เราข่มตาหลับไม่ลง
      และจมจ่อมอยู่กับห้วงของความเหงา
      ทำให้เรารู้สึกเจ็บ และร้าวรานใจ
      แต่บางครั้งรู้มั้ยว่า "ความรัก"
      ทำให้รอยยิ้มของใครบางคนเป็นสิ่งวิเศษ
      และมีค่าจนอยากเก็บไว้คนเดียวตลอดไป
      แล้วเธอจะรู้สึกเหมือนเรารึป่าว
      ...
      September 20

      มาตั้งใจอ่านหนังสือสอบกันเถอะฮับ

      ม่ามีอารายอ่ะ
      แค่จะบอกว่า
      รักนะจุ๊บๆ
      และ
      มาตั้งใจอ่านหนังสือสอบกันเถอะนะคะ
      อิอิ
      September 02

      วันนี้และวันพรุ่งนี้

      วันนี้
      ...
      มีความสุข
      ชีวิตที่มีเธออยู่
      ข้างๆ
      แล้วบอกว่ารัก
      วันนี้มีความสุข
      แม้ตอนนี้
      อาจจะถูกหลอกอยู่
      ก้อไม่เป็นไร
      ขอแค่ตอนนี้เธอยังอยู่ข้างๆเรา
      ให้เราผ่านช่วงเวลานี้ไป
      แล้วหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร
      ฉันไม่กลัว
      ...
      วันพรุ่งนี้
      ...
      อาจจะไม่ได้รักกันแล้ว
      อาจจะไม่มีเธอเคียงข้างแล้ว
      ไม่เป็นไร
      ถ้าเธอจะไป
      ไม่รั้ง
      เพราะวันนี้
      เธอเป็นคนดีของฉันมากพอแล้ว
      แค่วันนี้เรารักกันก้อดีมากพอแล้ว
      รู้ว่าไม่ได้เป็นคนดีของเธอสักเท่าไหร่
      แต่ก้อพยายาม
      อยากเป็นคนดีของเธอ
      ชดเชย
      สิ่งร้ายๆของเรา
      วันนี้พยายาม
      จะรักเธอที่สุด
      รักให้มากที่สุด
      รู้บ้างมั้ยว่า"รักเธอ"
      จะวันนี้ หรือพรุ่งนี้
      ก้อยังรักเธอ
      แล้วเธอล่ะ
      วันนี้บอกว่ารัก
      พรุ่งนี้จะยังรักอยู่หรือป่าว
      ...
       
       
       
      August 29

      คนที่เรารัก กะ คนที่รักเรา

      คนที่เรารัก...คือคนที่ใช่สำหนับเรา
      แต่บางครั้ง...เรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่
      คนที่รักเรา...คือคนที่เราเพียงมองผ่าน
      แต่เขา...กลับมองเราอย่างใส่ใจ
      คนที่เรารัก...คือคนที่เราคิดว่าเรารู้จักเขาดี
      แต่แท้จริงแล้ว...เรากลับไม่รู้จักเขาเลย
      คนที่รักเรา...คือคนที่เราไม่พยายามทำความรู้จัก
      แต่เขา...กลับพยายามทำความรู้จักเรา
      คนที่เรารัก...คือคนที่เราพร้อมจะเป็นผู้ให้
      แต่สิ่งที่เราให้...เขากลับไม่เคยมองเห็นสิ่งที่เราให้ไป
      คนที่รักเรา...คือคนที่เราไม่เคยให้ความสำคัญมากมาย
      แต่เขา...กลับให้ในสิ่งที่มีค่ามีความสำคัญกับเรา
      คนที่เรารัก...คือคนที่เราอยู่ด้วยเวลาที่มีความสุข
      แต่เวลาเราทุกข์...เรากลับมองหาเขาไม่เจอ
      คนที่รักเรา...คือคนที่เราไม่เคยเห็นเวลาที่มีความสุข
      แต่เวลาที่เราทุกข์...เขากลับเป็นดั่งเงาตามตัว
      คนที่เรารัก...คือคนที่เราคอยใส่ใจอยู่ทุกเวลา
      แต่ที่แย่กว่า...คือตลอดมาเขาไม่เคยรักเรา
      คนที่รักเรา...คือคนที่เราไม่เคยนึกคิดถึง
      แต่มีสิ่งหนึ่ง...บอกให้รู้ว่าเขา...รักเรา
       
       
       
      August 11

      ถึง...พื้นดินที่อยู่ใต้หิมะ

      พิ้นดิน
      ไม่ว่าเป็นอย่างไรก้อยังเป็นพื้นดิน
      จะฝนตก แดดออก
      ดินก้อยังเป็นดิน
      อาจจะแข็งไปบ้าง
      นิ่มไปบ้าง
      แต่...
      มีค่าเสมอ
      เธอ ก้อเป็นคนที่เป็นเหมือนพื้นดิน
      บางครั้งก้อนิ่มนวล
      บางครั้งก้อแข็งกระด้าง
      แต่ไม่ว่าอย่างไร
      เธอ ก้อยังเป็นเธอเสมอ
      เธอ ที่แสนดี ที่มักจะเป็นผู้ให้เสมอ
      ถึงแม้บางทีเธอจะพูดเสมอว่า
      เธอ เป็นคนไม่ดี
      เธอ เป็นคนเย็นชา
      แต่รู้มั้ยว่า
      เธอ เป็นเหมือนพื้นดินที่อยู่ใต้หิมะ
      แม้ภายนอกจะดูเย็นชา
      แต่ภายในยังอบอุ่นเสมอ
      สำหรับเมล็ดเล็กๆที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้
      ก้อได้เธอนี่แหละเป็นพื้นดินที่คอยดูและประคับประคอง
      ให้เมล็ดได้เจริญต่อไป
      ขอบคุณพื้นดินใต้หิมะที่ยังอบอุ่นเสมอ
       
       
       
       
       
      August 10

      น้ำพุแห่งเวเกลมิลล์

      น้ำพุแห่งเวเกลมิลล์
      ...
      น้ำพุแห่งอสรพิษ
      ...
      น้ำพุที่มีก้นลึกลงไปถึงแก่นของโลก
      ที่ก้นของน้ำพุนั้น
      เป็นที่พำนักของอสูรอันแสนเศร้า
      งูที่ได้ชื่อว่าใหญ่โตจนสามารถโอบรอบโลกแห่งนี้ได้
      แม้ไม่มีพิษภัยต่อผู้ใด
      แต่กลับต้องโทษทัณฑ์แสนสาหัส
      การอยู่อย่างเปล่าเปลี่ยวเงียบเหงาแต่เพียงผู้เดียว
      ในก้นน้ำพุอันมืดดำและไร้ที่สิ้นสุด
      แม้จะแค้นเคือง
      แต่ก้อไม่อาจทำอะไรได้
      แม้จะรู้ว่าถูกหักหลัง
      แต่ก้อยังต้องนิ่งรับต่อไป
      อสรพิษที่ไร้พิษ
      หลั่งน้ำตาไหลรวมกันน้ำของน้ำพุ
      ความเจ็บปวดเปลี่ยวเหงา
      ไม่เคยจางหาย
      แผลก้อไม่เคยจางหาย
      ยังจารึกตราตรึง
      เจ็บปวดไปอีกนานแสนนาน
      วันนี้
      ได้แต่รอเวลา
      ได้แต่รอแสงสว่างอันอบอุ่น
      เจ็บ เหงา เศร้า
      แต่ยังเฝ้ารอต่อไป
      อย่างไร้หวัง
      มิกัลล์โรม
      ในน้ำพุแห่งเวลเกลมิลล์
      ...
       
       
       
      July 13

      คนเข้าใจยาก

      เป็นทั้งวันที่ผ่านไปอย่างไม่มีอะไร
      ตอนแรกๆ
      ก้อรู้สึกดี
      ซักพัก
      ก้อรู้สึกเหงา
      พอหาอะไรทำให้หายเหงา
      แต่พอหายเหงาได้ซักพัก
      แล้วก้อมีอันต้องเปลี่ยนมาเศร้าแทน
      เพราะอะไร
      ไม่เข้าใจ
      ก้อแค่คนคนเดียว
      ทำไมเราถึงต้องเก็บเอามาคิดนั่นคิดนี่มากมาย
      ไม่เข้าใจ
      ไม่เข้าใจ
      ไม่เข้าใจ
      ก้อแค่...
      คนคนนึง
      ที่
      ...
      ง่า
      เรียบเรียงไม่ได้ว่ารู้สึกยังงัย
      ไม่ค่อยเข้าใจตนเองเอาซะเลย
      เวลาโกรธกัน
      รู้สึกวางเฉยไม่ได้
      ต้องง้ออยู่เรื่อย
      ผิดถูกไม่รู้
      โกรธเรารึเปล่าไม่รู้แต่ต้องง้อมันเรื่อยไป
      อ่าแล้วก้อยังมีอย่างอื่นมากมาย
      ทั้งเรื่องนั้น เรื่องนี้เต็มไปหมด
      เหอๆ พอมาดูดีๆ
      เราเปลี่ยนไปเพราะมันเยอะเหมือนกันนะนี่
      555+
      แล้วงัย
      ก้อไม่แล้วงัยหรอก
      แต่เริ่มเหนื่อยกับตัวเองซะแล้ว
      เป็นผู้หญิงที่เข้าใจยากจริงๆเล้ย
      ให้เป็นเป็ดไปเลยสิ
      แง่งๆๆ
      หนาวจัง
      เหงาด้วย
      แล้วคืนนี้ไม่มีครัยอยู่เป็นเพื่อนอ่ะ
      กลัวผีจัง
      ฮือๆ

      ฉันคิดถึงเธอ...

      ตอนนี้ว่าง
      แล้วก้อเหงา
      ไม่รู้จะทำอะไร
      ก้อเลยมาห้องคอม
      ไม่รู้ว่าตั้งใจจะมาทำอะไรกันแน่
      แต่อยากหนีความเงียบ
      กับห้องสี่เหลี่ยม
      ห้องที่ไม่มีคนอยู่นี่น่ากลัวจัง
      ตอนนี้อยู่หน้ากล่องสี่เหลี่ยม
      ที่มีสารพัดอย่าง
      ลองหาเพลงฟังดู
      แล้วก้อเจอเพลงที่ชื่อว่า
      "เพื่อดาวดวงนั้น"
      เพลงที่ช่วงหนึ่งรู้สึกว่าเบื่อไม่อยากฟัง
      แต่ตอนนี้อยากฟังมากที่สุด
      คิดถึง
      คิดถึงอะไรหลายอย่าง
      คิดถึง
      ชีวิตที่ไม่ค่อยมีเวลาว่าง
      ชีวิตที่ต้องมีประชุมทุกๆเย็น
      ชีวิตที่มีแต่มาม่า
      555+
      เราต้องเพี้ยนแน่ๆเลย
      เพี้ยนมากๆด้วยสินะ
      สงสัยต้องหายากินซะหน่อย
      555+
      แต่ตอนนี้ขอฟังให้หายคิดถึงหน่อยนะ
      อยากร้องพร้อมๆกับทุกคนอีกจัง
      แง่มๆๆๆ
      เอิ้กกกกกก
      ไปฟังต่อละ
      รอบที่10ได้มั้งเนี่ย
       
      July 04

      เหนื่อยเหลือเกิน

      ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไร
      ชีวิตมีแต่ปัญหา
      ที่หนีไม่พ้น
      หงุดหงิด
      มีแต่เรื่องไม่เข้าใจ
      ไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจคนรอบข้าง
      เหนื่อย สับสน
      รู้สึกวางตัวลำบาก
      ไม่เข้าใจความคิดตัวเอง
      ทั้งที่มันเป็นความคิดของตัวเองแท้ๆ
      แต่กลับจัดการอะไรไม่ได้
      แย่ แย่ แย่
      ไม่เข้าใจเลย
      เมื่อวานนี้
      มี่เรื่องที่ไม่ค่อยดีนัก
      แต่เรื่องที่คิดไม่ตกที่สุ
      คงเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคนคนหนึ่งล่ะมั้ง
      คนที่เดาไม่ได้
      เดาไมถูก
      เฮ้ออออออออออออออออออออออ
      ช่วยจบๆไปทีได้มั้ย
      ไอ้เจ้าปัญหาทั้งหลายเนี่ย
      เราเหนื่อย
      เหลือเกิน
      ...
       
      June 29

      ปิดห้องเชียร์แล้วฮับ

      ปิดห้องเชียร์แล้วฮับ
      รู้สึกดีแย่ปนดี
      555+
      ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น
      อ่านะ
      อธิบายได้ไม่ถูกเหมือนกัน
      555+
      โอ๊ะ!!!แย่จัง
      เหอๆๆ
      น้องๆปีนี้นี่...
      แมวน้ำมากๆ
      555+
      ขอบ่นหน่อยเถอะ
      ทนมานานแล้ว
      แง่งงงงงงงงง ไม่ว่าหน้าไหนเหมือนกันหมดทุกคน
      เกินจะเยียวยาจิงๆเล้ยยยยยยยยยยย
      แต่ก้อช่างเหอะ
      (ยืม คุณวินมาใช้หน่อยนะ)
      เราอาจจะไม่ดีเองก้อได้นี่นาเนอะ
      ถ้าน้องไม่ดี
      อย่าโทษน้อง
      แต่ให้โทษตัวเองที่ทำให้น้องดีไม่ได้
      ถูกมะ
      ถ้าจะเสียใจ
      ก้อเพราะตัวเองไม่ใช่เพราะน้อง
      ถูกมะ
      555+
      เอาเถอะน่า
      เรื่องมันจบแล้วกลืนมันลงท้อง
      แล้วดื่มน้ำตามมากๆ
      เดี๋ยวก้อหายอึดอัดเองอ่ะ
      ว่าแต่
      ตอนนี้อยากดูหนังมากมาก
      อ้อ ภาพยนตร์นะจ๊ะ
      ไม่เอาหนังอย่างอื่น
      เหอๆ
      เพราะฉะนั้น
      รับสมัครด่วน
      หนึ่งคนเท่านั้น
      อะโห่
      สุดๆๆน่ะ
      เก็บกดนะเนี่ยรู้มะ
      อยากดูมาตั้งนาน
      ไม่ได้ดูซักกะที
      เหอๆ
       
       
       
      June 28

      ไอ้คน... เปียก

      ฮึ่ม!!!
      ไอ้คุณ...
      ช่างเป็นคนที่...
      ซะยิ่งกระไร
      ภาษาไทยมันพูดยากนักใช่มั้ย ห๊า!!!
      โกรธอะไรทำไมไม่บอกฟระ
      ไม่บอกแล้วจะรู้มะ
      แล้วจะได้ทำตัวถูกว่าจะขอโทษดี ไม่ขอโทษดี
      แม่ง!!!
      พูดเป็นรอบที่แปดล้านแล้วนะ(โว้ย)
      ว่าไม่ได้เป็นเครื่องสแกนม่านตา
      มองตาแล้วไม่รู้หรอก(โว้ย)
      แล้วขอเพิ่มว่า
      เราไม่ใช่เครื่องจับเท็จ
      ที่วิเคราะห์ข้อมูล คำพูด
      ออกมาได้ง่ายๆ
      ยอมรับว่าโง่
      เข้าใจมั้ย(วะ)
      ถ้าเข้าใจแล้วนำมาปฏิบัติ(โว้ย)
      ไม่ใช่เข้าใจแล้วบอกว่าขอโทษ
      แล้วไม่ทำ
      เข้าใจมั้ยฟระ
      ไอ้ ไอ้ ไอ้ ไอ้ ไอ้เปียกกกกกกกกกก!!!
      June 27

      แค่คิดก้อ...

      จวนจะสิ้นสุดแล้ว...
      อีกหนึ่งหน้าที่ที่สำคัญ
      วันพฤหัสที่จะถึงนี้แล้วสินะ
      ภูเขาลูกใหญ่จะได้ออกจากอกเสียที
      ...
      อือ
      อือ
      อือ
      หลังจากนี้ก้อจะปล่อยวาง
      หลังจากนี้ก้อจะมีเวลามากขึ้น
      หลังจากนี้ และหลังจากนี้ต่อไป
      ทุกอย่างก้อจะกลับมาเหมือนเดิม
      ได้อยู่กับเพื่อนๆ
      ได้กลับหอเร็วๆ
      ได้นอน
      แล้วก้อมีเรื่องปวดหัวน้อยลง
      เอ หรือจะปวดหัวมากขึ้นกันล่ะ
      555+
      ช่างมันเถอะ
      ทั้งที่เสียดายอะไรอะไรอีกตั้งหลายอย่าง
      แต่ก้อช่างมันเถอะ
      ต่อจากนี้
      คงจะได้มีเวลาพบกันน้อยลง
      ทั้งเพื่อนๆ แล้วก้อพี่ๆ
      ที่คอยอยู่สู้มาด้วยกันมากมาย
      คงจะคิดถึงช่วงเวลาที่ทุกเย็นเรามานั่งคุยกันมากมาย
      คงจะคิดถึงมิเกล็ด แล้วก้อก้องแห่งความลับ
      คงจะเหงา
      เพราะไม่ค้อยได้เจอกัน
      เพราะต่างคนก้อต่างมีหน้าที่
      ฮื่อ...
      แค่คิด
      ความเหงาก้อเกาะกุมที่ใจเสียแล้วแฮะ
      แย่จัง
      555+
       
       
      June 22

      คนที่คิดว่าจะไม่ได้เจออีกแล้ว

      วันนี้เป็นวันที่ไปเรียนวิชา soc dance วันแรกค่ะ
      ตื่นเต้นจิงๆ
      เพราะแทบไม่มีคนที่รู้จักเลยค่ะ
      เหมือนไปตัวคนเดียว
      เต้นก้อไม่ค่อยได้
      เพราะคาบแรกไม่มาเรียน
      เพราะมีไหว้ครูภาค
      รู้สึกแปลกๆ
      ตอนแรกตั้งใจว่าจะลด
      แต่ตอนนี้แอบเปลี่ยนใจแล้วค่ะ
      เปลี่ยนใจตอนที่เรียนไปได้15นาทีนี่แหละ
      อยู่ๆ
      คนที่คิดว่าไม่ได้เจออีกแล้ว
      ก้อโผล่มาค่ะ
      ตกใจมากเลย
      จำได้ว่า เค้าเคยบอกว่าเรียนวิชานี้แล้ว
      ยังเคยแอบคิดในใจเลยว่า
      น่าจะรีบเรียนให้เร็วกว่านี้
      555+
      แต่ตอนนี้
      วันนี้
      พอลองถามดูเค้า บอกว่า
      เทอมที่แล้วมานั่งเรียนเฉย
      เพราะไม่ได้มาเรียนเต็มที่
      ต้องมาสายไป1ชม.
      ก้อเลยไม่เรียน
      กรี้ดดด
      แอบดีใจจังเลยค่ะ
      เพราะนึกมาตลอดว่า
      คงจะไม่ได้เจออีก
      ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้ตัดสินใจเรียนวิชานี้ค่ะ
      555+
       
       
       
       
      June 15

      ชิชิชิ

      ชิชิชิ
      โดนดุอีกละ
      แง่งๆๆๆๆๆ
      สองวันละนะ
      ไรฟระเนี่ย
      แง่งๆๆๆๆๆ
      อยากได้อะไรก้อบอกซิฟระ
      แล้วเราจะรู้มั้ยอ่ะ
      ว่าอยากได้แบบไหน
      ไม่ใช่เครื่องสแกนด์ม่านตานะโฟร้ย
      ถึงจะได้แค่มองตา
      แล้วก้อรู้อ่ะ
      แง่งๆๆๆๆๆ
      ทีหลัง
      มีปากก้อรู้จากพูดซิโฟร้ย
      งอนแล้ว งอนมากด้วย
      ชิชิชิ
      ถ้ารู้ตัวแล้ว
      มาขอโทษด้วย
      ไม่งั้นจะไม่พูดด้วยไปตลอดชีวิตเลย
      ชิชิชิ